درباره نشست انجمن صنفی برای مرحوم دریایی

نشست امروز انجمن صنفي درباره زنده ياد احمد رضا دریایی از جهاتي متفاوت بود.در واقع آقاي دريايي مرحوم و درگذشتش بهانه اي شده بود تا برخي از همكارانش و نيز برخي ديگر از روزنامه نگاران به خالي كردن درد دلهاي خود بنشينند و البته دراين ميان برخي تركش ها هم نصيب برخي ها شد.

 اصولا درمراسمی که نام بزرگداشت را دارد، آن هم برای یک مرحوم و تازه گذشته‌ای همانند زنده یاد دریایی، چندان زیبنده نبود كه افراد به يكديگر بپرند . خوشبختانه ما همه روزنامه نگاريم و صاحب رسانه و حداقلش وبلاگ ، و مي توانيم حرف هاي شخصي امان را در اين گونه فضا ها بيان كنيم.نمی دانم چرا این همه کم تحمل شده ایم. آن هم در نشست ویاد فردی که همه گاه در تحریریه به ما درس تحمل و شکیبایی می داد و می گفت که فکر نکن با یک مطلب و یک سخن می‌توانی همه چیز را عوض کنی.

شرح عکس:این تصویر لحظه ای است که دریایی با روزنامه نگاری و دفتر کارش برای همیشه خداحافظی می کند.

غير مرتبط با متن:رضا كيانيان بازيگر نامدار ايراني در گزارشي خواندني از مصايب خود در يك فرود گاه ايراني مي گويد.{گزارش رضا کیانیان از مصائب پرواز های ایرانی} همه ما به نوعي به درد كيانيان مبتلا شده ايم. اما او اين قدر همت داشت كه اين درد را فرياد كرد و به حوزه اي عمومي هم كشاند.

شورای شهرتهران و مرز ظریف یک تصمیم

نگاهي كلي به اين طرح كه بيش از 500 ساعت كار كارشناسانه روي آن از سوي يكي از باسابقه ترين نهادهاي عرصه فرهنگ( اتحادیه ناشران و کتابفروشان تهران با سابقه 50 ساله)صورت گرفته، نشان مي دهدكه اين طرح در بستر خودعام، شفاف، پايدار، علنی، ضدرانت، ملی وغيربخشی، قانونی و غيربخشنامه­ای، کارشناسی شده، هم­راستا با سياست کاهش تصدی­گری دولت و در جهت تبديل تدريجی اقتصاد دولتی به اقتصاد غيردولتی و آزاد و منطبق است با روح كار شوراي شهر كه حمايت از نهادهاي صنفي است.

در نقد يك خبر و يك گزارش درباره اهالي موسيقي/به ضخامت لبه تیغ

براي دريايي؛ مردي كه تخم طرب مي‌پراكند

برخي آدميان در ذهن چيزي جز خوبي وخير به جا نمي‌گذارند، بنا براين ياد آ‌نها هم همه‌گاه با شيريني و طربناكي توام است.

استاد و پيش كسوت ما روزنامه‌نگاران همشهری ،‌زنده‌ياد احمد رضا دريايي اين ويژگي را داشت كه به قول مولانا به هر وادي‌اي كه وارد مي‌شد،‌تخم طرب مي‌پراكند و فضا را از يبوست و محتسب مزاجي به در مي‌آورد.{احمد رضا دريايي درگذشت}

شوخ طبعي و روحيه پرانرژي‌اش در تمامي‌اوقات كاري بروزو ظهوري جدي داشت. هر گاه كسي در خمودگي به سر مي‌برد، با فرياد و البته برخي كلمات آب نكشيده دريايي از لاك خود به درآمده و سر گرم كار مي‌شد.

اين عتاب و خطاب به دليل آنكه از ذهن و ضميري بي غل و غش صادر مي‌شد كمتر كسي را آزرده خاطر مي‌ساخت، اگر چه برخي از اعضاي تحريريه كه به روزنامه‌نگاري نگاه كارمندمدارانه‌اي داشتند، همه‌گاه در هراس و ترديد از برخورد دريايي بودند كه عقاب وار بر سرشان فرود مي‌آمد.

حاشیه ای بر نامه اتحادیه ناشران و کتابفروشان تهران به وزیر ارشاد

انتظار طبيعي از يك اتحاديه با سابقه 50 سال كار صنفي اين است كه در نامه خود به وزير ارشاد كدهاي كارشناسانه تري بدهد. براي نمونه وقتي از معطلي بي دليل كتابها سخن مي گويد، آماري دقيق ارائه كند و بگويد كه چه تعداد كتابهايي با چه موضوعاتي كه هيچ دليلي براي معطلي ندارند، ماه ها  معطل تصميم اداره كتابند.

 اين اتحاديه است كه مي تواند با شكل دهي به يك كميته كاري و برقراري ارتباط با ناشران عضو ،فهرست دقيقي از كتاب هاي معطل شده در هر مرحله را به دست دهد.

 اين گونه، وزير هم مي فهميد كه با صنفي روبرواست كه بخش اعظمي از توليدات بخش خصوصي نشر در آن صنف سامان مي گيرد و معاونت زير مجموعه وي با برخورد هاي سليقه اي چه بر سر اين ناشران آورده و مي آورد.

مرتبط با متن:وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در گفت وگویی با روزنامه اطلاعات امروز(یک شنبه) به اتحادیه ناشران و کتابفروشان تهران پاسخ داده است.از نکات مهم  این گفت وگو این است که آقای وزیر گفته اند نامه اتحادیه همزمان با رسانه ای شدن آن به دستش رسیده است. در حالیکه تاریخ ارسال نامه در بولتن صنعت نشر ۳۰ بهمن ۸۶ عنوان شده است.گفت وگو طولانی است و نکته مورد اشاره من در اواسط گفت وگو است.

غیر مرتبط با متن:ثمین باغچه بان در گذشته است.مردی صافی اعتقاد که ضمیر پاکش را در نامه ای که چند سال قبل جناب درویشی برای چاپ در روزنامه همشهری به من داده بودند می توان جست و جو کرد.

این نامه و پاسخ آقای درویشی را بعد سالها و همزمان با درگذشت آن زنده یاد با عنوان گفت وگوی دونسل-باغچه بان و درویشی بخوانید تا به زلالی ضمیر این چهره فروتن عرصه موسیقی بیشتر پی ببرید.یادش گرامی باد 

نزاع بر سر نخستين سرود ملي ايران

گزارش همشهري آنلاين از اختلاف صهبايي و سلطاني بر سر نخستين سرود ملي ايران

درباره جمع آوری کتاب از کتابخانه های عمومی/کارشناسانه و قانونی یا سلیقه ای

 به نظر مي رسد در صورت اجراي طرح مورد نظر دبير كتابخانه ها ي عمومي و حذف حتي كتابهاي به زعم آنها بازاري و عامه پسند از كتابخانه ها، طرح گسترش فرهنگ كتاب و كتابخواني وزارت ارشاد با تناقضي جدي روبرو شود.چرا كه هدف اصلي اين طرح افزايش خوانندگان كتاب است ،اما در مقابل از كتابخانه هاي عمومي كتابهايي حذف مي شود كه بيشترين خواننده را دارندو ضمن آنكه مجوز خود را هم از وزارت ارشاد دولت جمهوري اسلامي گرفته اند.

نكته قابل تامل ديگر عدم انتشار آماري از مراجعه كنندگان به كتابخانه هاي عمومي است كه چه در دولت خاتمي و چه در دولت آقاي احمدي نژاد صورت نگرفته تا با مقايسه كتابهاي امانت گرفته شده دراين دو دوره به ميزان اقبال به كتابخانه هاي عمومي و امانت گيري كتابها پي برده شود.

گفت و گویی بلند با حسین علیزاده-بخش پایانی

در پست قبلی سه بخش از گفت وگوی بلند با حسین علیزاده را قرار دادم. واپسین بخش این گفت و گو را در این پست بخوانید.علیزاده در این بخش از گفت وگو از برخی از نوازندگان موسیقی نواحی سخن می گوید و همچنین از رابطه خود با سازش و در نهایت رابطه اش با دو فرزند دوقلویش ( صبا و نیما) علیزاده.

دراین گفت وگو اشاره ای هم به ماجرای شکستن دست علیزاده می شود و اینکه لطفی به وی پیشنهاد می دهد که دونفری با یک تار بزنند تا ....

گفت وگو با حسین علیزاده(واپسین بخش)

غیر مرتبط با متن:فریدون آدمیت مورخ نامدار معاصر در گذشت.وی به حق بنیانگذار تاریخ پژوهی نوین در ایران بود وآثاری چون امیر کبیر وا یران و کتابهایی که درباره مشروطه نوشته است و نظریاتی که در زمینه تاریخ نگاری ایرانی ارائه داده بدیع والبته ماندگار است وخواهد بود.هنوز هم بسیاری از کتابهایش در زمره مهمترین منابع اهل تحقیق وتاریخ به شمار می روند. اگر چه به دلیل برخی بی خردی ها کتابهای مهم تحقیقی اش اجازه توزیع رسمی نمی یافت اما هنوز اگر گذرتان به جلوی دانشگاه بیفتد قطعا در کنار خیابان دستفروشان کتاب را می بینید که کتابهای فریدون آدمیت راهم به صورت قاچاق وافستی به فروش می رسانند.

درباره این مورخ صاحب نام بیوگرافی ای نسبتا کامل که تمامی آثارش را هم شامل می شود نوشته ام .

زندگینامه:فریدون آدمیت(1299-1387)

 یادش گرامی باد و روحش شاد.

گفت و گویی بلند با حسین علیزاده

این دومین گفت وگوی بلند من با حسین علیزاده است. بار اول با وی در زمستان سال ۷۷ گفت وگویی انجام دادم که در صفحه گفت وگوی روزنامه جامعه منتشر شد(در دو شماره) و اینک پس از نزدیک به یک دهه باردیگر باوی گفت وگویی بلند انجام داده ام. آن گفت و گو بیشتر حول و حوش دیدگاهش درباره موسیقی اجتماعی بود و این گفت و گو بیشترش درباره خود علیزاده و رابطه اش با موسیقی و ساز اش است. بخش هایی از این گفت و گو( حدود یک چهارم آن) در همشهری ویژه نوروز منتشر شد.اما حیفم آمد که همه این گفت و گو را منتشر نکنم . پس در همشهری آنلاین تمامی آن رابه مرور منتشر خواهم کرد. بخش های اول و دوم و سوم این گفت و گو را می توانید در همشهری آنلاین بخوانید.

حجم این گفت وگو بیش از ۸ هزار کلمه شده است که البته با برخی جرح و تعدیل های فنی و نه محتوایی. همه آن را خواهم آورد.

بخش دوم این گفت و گو از بعد رمز گشایی از گوشه ای از تاریخ شفاهی موسیقی ایران اهمیتی افزونتر دارد. زمانی که آقای علیزاده مدیر هنرستان موسیقی بودند و مدیر کل ارشاد تهران( اقای منصور واعظی)رفتارهایی را از خود بروز می دهد که اسباب تاسف و تاثر اهل موسیقی و به خصوص آقای علیزاده و البته هر شخص فرهنگی می شود.

مهم‌ترين چيزي كه حسين عليزاده به آدمي منتقل مي‌كند،‌احساسي مثبت و البته مستمر و دنباله دار است.