معاون فرهنگي وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي‌و رئيس كنوني نمايشگاه بين المللي كتاب تهران، در نشست روز دوشنبه خود با روزنامه نگاران،به جاي آنكه همانند رئيس خود(وزير محترم ارشاد)فروتني پيشه كند و برخي كاستي ها را مهرورزانه پذيرا شود،اين بار نيزبهترين راه دفاع را در حمله به ناشران و برخي تشكل ها( به خصوص اتحاديه ناشران و كتابفروشان تهران به عنوان قديمي‌ترين و قوي ترين تشكل نشر كشور) جست و جو كرده است.{گزارش نششت وزير ارشادومعاون فرهنگي}

اگر اين سخن معاون فرهنگي وزير ارشاد را بپذيريم كه اتحاديه ناشران و كتابفروشان تهران در انعكاس ديدگاه‌هاي خود خطايي تاكتيكي مرتكب شده است؛ به اين معنا كه نمي‌بايست نامه‌اي را كه اواسط تابستان سال گذشته براي ايشان ارسال كرده‌اند، همزمان يا با فاصله‌اي اندك( مثلا دو تا سه روزه) براي رسانه‌هاي گروهي ارسال مي‌كردند. اما پرسش هايي كه در آن نامه درباره عملكرد كميته خريد كتاب در ميان گذاشته شد ،‌همچنان بي پاسخ مانده است و اين پرسش ها اتفاقا پرسش هايي اساسي بود و مبنايي منطقي داشت و به نظرمي‌رسد بي پاسخ گذاشتن آنها همان نكته اي است كه اسباب عصبانيت گاه و بي گاه جناب معاون را فراهم ساخته است.

شايد اگر آقاي پرويز و نهاد زير نظرشان، در بخش خصوصي قرار داشتند جاي هيچ گونه چون و چرايي نبود و كمتر كسي از ايشان مي‌خواست كه به پرسش ها پاسخ گويند ،اما چه كنيم كه آقاي معاون در وزارتخانه اي دولتي نشسته اند و وظيفه دارند جداي از گرايش هاي سياسي خود، به تمامي‌مردم(در اينجا ناشران كه ارتباط مستقيم با كار ايشان دارند)به يك نظر بنگرند و اگر قرار است امكاناتي را در اختيار قرار دهند اين امكانات بايد به تساوي دراختيار همه قرار گيرد و اگر نه شرايطي كه برخي مي‌توانند از اين امكانات استفاده كرده و برخي ديگر نه را با تدوين آيين نامه اي و انتشار آن در افكار عمومي‌توضيح دهند تا افكار عمومي‌قانع شوند.

اكنون كه دو سالي از خريد كتاب وزارت ارشاد مي‌گذرد و 8ماهي از نامه اتحاديه ناشران و كتابفروشان تهران، پرسش اتحاديه ناشران ،جداي از آنكه آنها خواسته اند آقاي پرويز را عصباني كنند يا نه، بر سر جاي خود باقي است و پاسخي نيافته است.{یادداشت قبلی درباره همین موضوع}

پرسش اين است كه مكانيزم وزارت ارشاد براي خريد كتاب چيست؟ اعضاي هيئت خريد كتاب چه كساني اند و چگونه انتخاب مي‌شوند و چرا فهرست تمامي‌جلسات خريد كتاب انتشار نمي‌يابد؟و چرا برخلاف قولي كه دست اندركاران اداره كتاب وزارت ارشاد و معاون وزير داده اند، آيين نامه اين كار تدوين و در اختيار افكار عمومي‌قرار نمي‌گيرد؟

اين پرسش ها از آن جهت اهميت دارد كه  به گفته وزير محترم ارشاد،تنها در سال 86 نزديك به 24 ميليارد تومان كتاب از ناشران خريداري شده است. رقمي‌كه تقريبا برابر با كل فروش نمايشگاه كتاب تهران در سال 1382 بوده است( برابر يك آمار نيمه رسمي)

خريد و نخريدن برخي از‌اين كتاب ها هم انصافا جاي نقد و پرسش دارد. از جمله كتابهايي كه از ناشران دولتي و شبه دولتي و حتي انتشارات وزارت ارشاد خريداري شده است واين اواخر هم كه كار به خريد از ناشران كتاب هاي كمك درسي كشيده شده كه يك نمونه آن خريد 110 عنوان كتاب از يك ناشر كمك درسي است كه مشخص نيست برچه پايه و اساسي خريداري شده است. در مقابل بوده است كتابي كه جايزه كتاب سال را از آن ناشر و نويسنده كرده است(بهمن 1384 و درمراسمي‌با حضور وزير ارشاد و رئيس جمهور احمدي نژاد) و بعد از دوسال و با نامه نگاري هاي ناشر تازه اين بختياري نصيبش شده كه هزار نسخه از آن را بخرند. اين تازه آغاز ماجرا است، چرا كه وقتي خريد كتابي تصويب مي‌شود و ناشر پي گير دريافت پول آن ، نحوه برخورد دست اندركاران به قدري طلبكارانه و محتسب مزاجانه است كه گويي اين پول قرار است از جيب شخص آنها خارج شودو به جاي دادن پاسخ مناسب و درست و از موضع محترمانه بارها ناشران را سر مي‌دوانند و امروز و فردا مي‌كنند. درست شبيه نوع پاسخگويي كه براي بخش مميزي و بررسي كتاب و يا معطل شدن كتاب ها به ناشران مي‌دهند.

درباره نامه اخير اتحاديه ناشران و كتابفروشان تهران هم بايد گفت كه اين نامه 30 بهمن يا  اول اسفند ماه براي دفتر وزير محترم ارشاد ارسال شده( بنا بر تاريخي كه پاي اين نامه وجود دارد كه در بولتن داخلي اين اتحاديه منتشر شده است) و 25 روز بعد در بولتن داخلي همان نهاد صنفي انعكاس يافت و بعد از تعطيلات عيد( يعني تقريبا 40 روز بعد از ارسال نامه)يكي از رسانه هاي داخلي به نقل از همان بولتن اين نامه را انعكاس مطبوعاتي داد.

حتما آقاي معاون اعتقاد دارند كه مطبوعات هم درانعكاس اخبار بايد از ايشان كسب اجازه كنند.

پرسش هاي و مسائل مطروحه در نامه اخير اتحاديه هم از مشكلاتي در اداره كتاب و معاونت فرهنگي خبر مي دهد كه متاسفانه هنوز پاسخي درخور نيافته است.

در هر حال تا زماني كه پاسخ اين پرسش ها داده نشود، فضا همين است كه هست و طبيعي است كه در نشستي كه وزير ومعاون انتظار دارند تلاش هاي خود در زمينه نمايشگاه بين المللي كتاب تهران انعكاس يابد(كه انتظاري به حق است) ،‌ عمده زمان جلسه به پرسش و پاسخ درباره مسائلي مي‌گذرد كه بخشي از جامعه و به تبع آن رسانه ها به عنوان نمايندگان جامعه كه يكي از وظايفشان پرسش از قدرت و اختيارات مسئولان است ، نسبت به پاسخ هاي  دست اندركاران قانع نشوند و اين ماجرا همچنان تداوم داشته باشد.

توضیح:این مطلب در ویژه نامه رویداد روزنامه اعتماد پنج شنبه ۱۲ اردیبهشت منتشر شد.{اصل یادداشت}